آيهء قرآن بوده كه در زمان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله تلاوت مىشد ، ولى پس از آن - بدون دليل شناخته‌شده‌اى - فراموش گرديد . « بخارى » و « مسلم » از « ابن عباس » روايت كرده‌اند كه گفت : « عمر پس از آخرين حج خود ، خطبه‌اى ايراد كرد و در ضمن آن گفت : از جمله آياتى كه خداوند نازل كرد آيهء رجم بود كه ما آن را تلاوت كرده ، فهميده و به خاطر سپرديم . به همين دليل پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله رجم كرد و ما نيز بعد از او رجم كرديم . من بيم دارم زمانى دراز بگذرد و گوينده‌اى بگويد : به خدا سوگند ما آيهء رجم را در كتاب خدا نيافتيم . در نتيجه - به دليل عمل نكردن به فريضه‌اى كه خداوند نازل كرده - گمراه كردند . [ همه بدانيد ] سنگسار نمودن در كتاب خدا ، حق و كيفر زناكار محصن است - خواه مرد باشد يا زن - در صورتى كه بيّنه عليه او اقامه شود يا باردار باشد و يا خودش اقرار كند . » « 1 » در مؤطّأ مالك مىخوانيم : « عمر هنگام بازگشت از حج ، گفت : اگر مردم نمىگفتند عمر به كتاب خداوند متعال افزود ، اين آيه را مىنوشتم « 2 » : « و الشّيخ و الشّيخة - اذا زنيا - فارجموهما البتّة ؛ هرگاه پيرمرد و پيرزن زنا كردند ، البته آنها را سنگسار كنيد » زيرا ما آن را قرائت كرديم . » خيلى جالب است هنگامى كه در زمان ابو بكر براى اولين بار قرآن را جمع و تدوين مىكردند ، عمر آيهء رجم را ارائه داد ، كسى از او نپذيرفت و « زيد بن ثابت » از او دو شاهد خواست كه گواهى دهند آن عبارت ، آيهء قرآن است ، ولى عمر كسى

--> ( 1 ) . بخارى ، صحيح ، ج 8 ، صص 208 - 211 ، باب رجم الحبلى ؛ مسلم ، صحيح ، ج 4 ، ص 167 و ج 5 ، ص 116 ؛ احمد بن حنبل ، مسند ، ج 1 ، ص 23 و ج 5 ، ص 132 و 183 ؛ ابو داود ، سنن ، ج 2 ، حدود ، باب 23 ، حديث 4418 ؛ ترمذى ، سنن ، ج 4 ، حدود ، باب 7 ، حديث 1431 ؛ ابن ماجه ، سنن ، حدود ، باب 9 ؛ دارمى ، سنن ، حدود ، باب 16 و مالك ، موطأ ، حدود ، باب 10 . ( 2 ) . در روايات ديگر مىخوانيم : « آن را در آخر قرآن مىنوشتم » ( فتح البارى بشرح البخارى ، ج 12 ، ص 127 ) . « در گوشه‌اى از مصحف مىنوشتم » ( ابن كثير ، تفسير ، ج 3 ، ص 5261 ) .